วันนี้แม่ค้าพาลูกไปเล่นบ้านบอลในห้าง เจอเหตุการณ์ ผู้ปกครองทะเลาะกันเรื่องลูกโนรังแก
ดูเด็กจะไม่เืดอดร้อนอะไร เพราะเล่นสนุกต่อ แต่ผู้ใหญ่ยังยืนเถียงกันเสียงดัง
เมื่อเวลาเด็กไปเล่นด้วยกันตามที่สาธารณะ หรือที่โรงเรียน
การปะทะกันจนเกิดการทะเลาะของเด็กย่อมเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา
เช่น ผลักกัน ,ตีกัน และวิ่งชนกระแทกล้มกันบ้าง
การทะเลาะของเด็กก็เริ่มต้นขึ้นตามสัญชาติญาณการปกป้องตัวเองบวกกับอารมณ์ความเป็นเด็กด้วยในช่วงขณะนั้นนะค่ะ
แต่เมื่อแยกกันไปแล้ว ไม่เกิน 1 ชั่วโมง เด็กส่วนใหญ่จะลืมเหตุการณ์ทะเลาะกันไป
เด็กบางคนอาจจะลืมไปเมื่อข้ามวันถัดไปก็มี
เพราะความเป็นเด็ก สิ่งที่ใช้คืออารมณ์มาก่อนเหตุผล
ดังนั้นท่านผู้ปกครองคุณพ่อคุณแม่ควรควบคุมอารมณ์ให้เย็นก่อน ใช้วิจารณญาณให้ถี่ถ้วน
หากลูกของเราถูกทำร้าย ไม่ถึงกับบาดเจ็บขั้นรุณแรง เช่นเลือดไหล กระดูกหัก
การที่เราไปตำนิเด็กอีกคนหนึ่ง เพื่อปกป้องลูกของเราเอง
จะทำให้เด็กคนนั้นกลัวได้ และอาจจะมีปากเสียงกับผู้ปกครองของเด็กคนนั้น
ถึงแม้ว่าลูกของเราโดนรังแก เป็นฝ่ายถูกก็ตาม
แต่เป็นเรื่องของเด็กทะเลาะกัน ผู้ใหญ่ไม่ควรมายุ่งเกี่ยว
เพราะ เด็กไม่มีวุฒิภาวะที่ดีพอจะเข้าใจในสิ่งที่คุณจะต่อว่า
แต่ถ้าอุปนิสัยเด็กเป็นคนเกเร ชอบแกล้งเพื่อน ทำร้ายเพื่อน
สิ่งที่ควรทำคือแจ้งคุณครูเพื่อทำการสั่งสอน และบอกลูกของคุณเองให้ไกลห่างเด็กที่รังแกเพื่อน
ยังดีเสียกว่าที่คุณจะมีปัญหากับผู้ปกครองของเด็กคนนั้นมากกว่าค่ะ
อย่าลืมนะค่ะ ลูกใครๆก็รัก ถึงแม้ว่าลูกจะไม่ดี มีนิสัยยังไง
ในสายความเป็นคุณพ่อคุณแม่ ลูกก็ยังเป็นที่หนึ่งอยู่เสมอ
ลดการปะทะคารมและสร้างมิตรภาพที่ดีต่อกันดีกว่าค่ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น